Column Jan Zwemer: ‘Naar België’

Hij is zo iemand waar alles rond aan is. Buik, hoofd, ogen en niet te vergeten zijn manieren: zolang ik hem ken is hij ronduit. ‘Vierkant’ is hij trouwens ook, op zijn Zeeuws. Oftewel kras. 

Na zijn werkzame leven op de vrachtwagen stapte hij in een ander vak dat hij van vroeger kende. Lekker buiten, het jaar rond. Stilzitten was maar niks en soms, nog dit jaar, deed hij buitenlandse ritjes voor zijn vroegere baas. Rond de tachtig? Geen probleem: vierkant genoeg…

Nu was de rug tussenbeide gekomen. Iets met een wervel. Elke stap was pijnlijk, maar hij wilde natuurlijk dóór. Slijtage of niet, er was nog te veel te doen en iemand als hij past toch niet achter de geraniums – laat staan dat ‘de vrouwe’ dat zou willen. De moed opgeven? Dat kwam en komt niet in zijn woordenboek voor. ‘Ik ga naar België.’

‘Naar België?’ Ja, want de specialist in het ziekenhuis hier wilde hem niet meer opereren. ‘Ik ben te oud. Tachtig. Dan doen ze dat niet meer.’ Mijn kennis had de specialist enkele woorden toegevoegd die hij tegen mij niet herhaalde. Ze hadden zo doorgeklonken dat de heelmeester in kwestie er verontwaardigd kennis van had gegeven aan de huisartsenpraktijk.

Mijn kennis is helaas niet de enige. Leeftijdsdiscriminatie in de gezondheidszorg is ‘een hardnekkig probleem’, aldus de website van ouderenvereniging ANBO/PCOB, die bijna 3,7 miljoen Nederlanders vertegenwoordigt. De slachtoffers zijn ‘mensen die aanzienlijk bijdragen aan de samenleving.’ Dan volgt: ‘Onvoldoende zorg door vooroordelen leidt tot lagere kwaliteit van leven bij mensen die wellicht met de juiste diagnose en behandeling nog vele goede jaren voor zich hebben liggen.’

Zo is het maar net. De vader van mijn kennis is ver boven de negentig geworden. Wat had ik trouwens graag stiekem het gesprek tussen hem en de specialist afgeluisterd. En vooral het gezicht van die man achter het bureau gezien.

Jan Zwemer