ZLM-directeur Marinus Schroevers was als tiener postbode: ‘Eerste baan leerde me dat werk voldoening kan geven’

Het sfeertje tussen de zakken kerstpost zal Marinus Schroevers nooit vergeten. Toch ligt zijn eerste betaalde baantje al een slordige veertig jaar achter hem. Marinus werkt inmiddels 35 jaar bij ZLM Verzekeringen, het Zeeuwse bedrijf dat 75 jaar bestaat, maar begon zijn carrière op vijftienjarige leeftijd als postcode. ‘Daar heb ik geleerd dat werk je voldoening kan brengen”, blikt Marinus terug.

“Ik voetbalde bij VV Arnemuiden en meer clubgenoten werkten bij de post”, vertelt Marinus over zijn tienerjaren. “Onze voorzitter had een leidinggevende functie bij PTT Post. Hij zei dat hij wel wat voor me kon regelen. Zo ging dat in die tijd. Dat was rond 1985.”

Om 5.30 uur op ‘t fietsje

Het leverde Marinus een zaterdagbaantje op. Hij werd postbezorger in het centrum van Middelburg. “Iedere zaterdag zat ik om 5.30 uur op ’t fietsje van Arnemuiden naar het kantoor in Middelburg waar de post werd verdeeld. Dat gaf niet hoor, ik ben altijd al een ochtendmens geweest. Ik had een relaxt beeld van het werk als postbode. Dat waren vrolijke mensen die graag een praatje maakten. Van wat er allemaal voorafgaat aan de postbezorging had ik geen idee. Je bleek te beginnen met een enorm sorteerproces, waarbij je alle post uit de gigantische postzakken in vakjes op postcode en straatnummers sorteerde. Zo kwam ik er bijvoorbeeld achter dat er nog een Middelburg bestond, een klein plaatsje in Zuid-Holland.”

Uitvogelen

Na het sorteren stapte Marinus met bomvolle posttassen op de fiets naar zijn wijk in de historische binnenstad van Middelburg. “Ik had veel oude woningen en steegjes in mijn wijk, dat vond ik heel mooi. Nog steeds ga ik daar graag kijken als ik in de buurt ben. Ik moest zelf de handigste bezorgroute uitvogelen. In het begin was het opschieten om op tijd, om 13.00 uur, op de voetbal te zijn. Later kreeg ik er routine in en was ik rond 10.00, 11.00 uur klaar, terwijl je kreeg doorbetaald tot 12.00 uur. Ook kregen we een toeslag voor de fiets en voor onregelmatigheid. Alles bij elkaar was het een behoorlijk zakcentje.”

Vingers kwijt

Marinus maakte er een sport van om zo snel mogelijk klaar te zijn. “De kunst was om het ook goed te doen natuurlijk. Je wilde geen klachten krijgen en die heb ik ook nooit gehad. Je kende op den duur je adresjes. ‘Bij deze deur moet ik heel langzaam lopen en geen herrie maken, anders ben ik door de hond mijn vingers kwijt.’”

De ZLM-directeur denkt met plezier terug aan zijn eerste baan. “Het was dankbaar werk, want iedereen kreeg graag post. Behalve de blauwe brieven natuurlijk. In de kerstperiode was het ongelooflijk druk, maar dan stonden we met zijn allen de post te sorteren met een muziekje en een bolus erbij. Dat leuke sfeertje vergeet ik nooit. Het leerde me dat werk niet alleen geld oplevert, maar ook voldoening kan geven. Je kunt er iets mee betekenen voor een ander. Dan wordt arbeidsvreugde levensvreugde.”